TRABZON VE ORDU BÜYÜRKEN GİRESUN NEDEN BEKLİYOR?

Ömür Yüksel

B Sınıfı İş Güvenliği Uzmanı | Sosyal Bilimci

Yönetim ve Çalışma İlişkileri Uzmanı

2026 Yılı Kamu Yatırım Programı yayımlandı.
Rakamlar Resmî Gazete’de yerini aldı.
Ve Doğu Karadeniz için tablo netleşti.

Bu tabloyu görmek için satır aralarını okumaya, karmaşık analizlere, akademik süslemelere gerek yok.

Programın kendisi konuşuyor. Hatta oldukça açık konuşuyor.

Aynı coğrafyada yer alan Trabzon, Ordu ve Giresun’un kamu yatırımlarında aynı yerde durmadığı, artık yoruma değil, doğrudan rakamlara dayanan bir gerçek olarak karşımızda duruyor.

Önce şu yanlış anlaşılmayı baştan ortadan kaldıralım.

Trabzon’un büyümesi sevindirici,
Ordu’nun güçlenmesi bölgemiz için kazançtır.

Komşu illerin gelişmesi Doğu Karadeniz’in tamamı için bir kazanımdır.

Güçlü merkezler, güçlü altyapılar, güçlü üniversiteler bölgeyi yukarı taşır. Kimsenin Trabzon’a “neden yatırım alıyorsun” deme lüksü yoktur. Ordu’nun ulaştırma hamlelerine itiraz etmek de anlamsızdır.

Sorun başka bir yerdedir.

Sorun, Giresun’un bu büyüme hikâyesinde neden sürekli kenarda kaldığıdır.

2026 yatırım programına baktığımızda Trabzon’un açık biçimde bölgesel merkez olarak konumlandırıldığını görüyoruz. Karadeniz Teknik Üniversitesi ve Trabzon Üniversitesi üzerinden aktarılan yüksek bütçeler, sadece eğitim yatırımı değildir. Üniversite yatırımı; nüfus demektir, hizmet sektörü demektir, siyasal ağırlık demektir. Kısacası şehirlerin geleceğini belirleyen stratejik bir tercihtir.

Bu tercihin bilinçli olduğu açıktır.

Ordu’da ise farklı bir model izlenmektedir. Çevre yolları, ana ulaşım aksları ve lojistik bağlantılar üzerinden kentin ticari kapasitesi büyütülmektedir. Yatırım dağılımı merkez ve ana hatlarda yoğunlaşsa da Ordu’nun büyüme ivmesi nettir.

Peki Giresun?

Giresun’a baktığımızda karşımıza çıkan tablo, büyük ölçekli ve dönüştürücü projelerden yoksundur.

Üniversite yatırımları sınırlıdır.

Ulaştırma projeleri çoğunlukla iz ödeneği düzeyindedir.

İlçelere yayılan güçlü bir kalkınma perspektifi görülmemektedir.

Bu tablo tesadüf, bir “unutulma” değil, bir sonuçtur.

Bu programlar, siyasal iradenin hangi ili, hangi rolle büyütmek istediğinin aynasıdır.

Masada güçlü olan iller, yatırım programlarında da güçlü yer tutar.

Talep eden, takip eden, ısrar eden şehirler kazanır. Sessiz kalanlar ise bekler.

Giresun’un temel sorunu komşularının gelişmesi değildir. Giresun’un asıl sorunu, kendi ağırlığını yeterince koyamamasıdır. Bu durum ne kaderdir ne de coğrafyanın dayattığı bir zorunluluk. Siyasal ve kurumsal kapasite üretilemediğinde, yatırım da gelmez.

Yıllardır aynı cümleleri tekrar ediyoruz: “Giresun üvey evlat mı?” Bu soru yanlış geliyor artık...

Doğru soru: Giresun neyi, ne zaman, kim adına ve ne kadar güçlü talep ediyor?

Bölgesel kalkınma tek merkezli olmaz. Trabzon merkez olabilir, Ordu büyüyebilir; ama Giresun beklemek zorunda değildir.

Beklemek bir tercih değilse bile, sessizlik çoğu zaman tercihin kendisidir.

Eğer bu tablo değişmezse, önümüzdeki yıllarda Resmî Gazete’de aynı başlıkları okumaya devam ederiz. Rakamlar yine konuşur. Giresun yine dinler.

Kendi kendimize soru sormaya devam ederiz:
Trabzon ve Ordu büyürken, Giresun neden bekliyor?