Giresun’un Köyleri İçin 40 Milyon TL

Ömür Yüksel

B Sınıfı İş Güvenliği Uzmanı | Sosyal Bilimci

Yönetim ve Çalışma İlişkileri Uzmanı

Merkez İlçe Köylere Hizmet Götürme Birliği’nin 2026 yılı yatırım planı ve bütçesi kabul edildi.

Belgede yazan net: 40 milyon TL.

Programın kapsadığı alanlar da açık: asfalt yol, beton yol, stabilize kaplama, sanat yapıları, içme suyu, köy altyapısı.

Kâğıt üzerinde bakıldığında “her şey var”.

Ancak mesele, bu yatırımların nasıl, kime göre, hangi öncelikle yapılacağı.

Çünkü aynı belgede, yatırım planının hemen ardından, muhtarların itirazları ve eleştirileri yer alıyor.

Yani planın güçlü yanları kadar, eksik ve kırılgan tarafları da resmî tutanaklara geçmiş durumda.

Rapora göre KÖYDES kapsamında çeşitli köy yolları asfaltlandı, beton kaplama uygulamaları yapıldı, İçme suyu ve altyapı çalışmaları yürütüldü.

Yapılan işler var. Ancak bu rapor, aynı zamanda yetişmeyen işleri, yarım kalan bakım-onarımları ve öncelik sorunu yaşayan köyleri de örtük biçimde gösteriyor.

2026 yılı yatırım programı ise bir önceki yılın devamı niteliğinde. Aynı kalemler, benzer yöntemler, sınırlı kaynak. Program Meclis’ten oy birliğiyle geçti ama oy birliği, sahadaki memnuniyet anlamına gelmiyor.

İl Genel Meclisi Başkanı Ahmet ŞAHİN: 2. Kat Asfalt Projesinin 15 km. lik kısmının tamamlandığını bunun 6 km.'sinin KÖYDES Projesinden karşılandığını, 2026 yılında KÖYDES Projesi ve İl Özel İdaresi kaynaklarıyla 2. Kat asfalt çalışmalarına devam edileceğini, beton santralinin İl Özel İdaresi bünyesine katıldığından köy yollarımızda beton kaplama yapılmasına ihtiyaç duyulan yollarda beton mikserinin beton dökmesine uygun olup olmadığı hakkında teknik personellerce inceleme yapıldıktan sonra uygun olan yollara beton santralinde üretilen hazır betonun uygulamasının yapılması sağlanacağından kendinden yüklemeli beton mikserinin işlerinin hafifleyeceğini belirtti.
Bu ifade, Giresun’da altyapı yatırımlarının hâlâ kurumsal ve teknik kapasite sorunlarıyla yürüdüğünü ortaya koyuyor. Yani yatırım var ama sistem hâlâ tam oturmuş değil.

İl Genel Meclisi Üyesi Eyüp Çiftçi, Batlama Şantiyesi için sayfa sayfa değil, araç araç konuştu. Kamyon, kanal kazıcı, yükleyici, greyder, altı teker, tanker… Bu liste bir talep listesi değil; mevcut yetersizliğin belgesidir. 40 milyon TL’lik yatırım programı açıklanıyor ama bunu sahaya taşıyacak makine parkı eksik.

Barca Köyü Muhtarı Bülent Uslu, ödeneklerin harcanmasında adalet sorunu olduğunu açıkça dile getirdi. Bu cümle, köyler arasında eşitsiz yatırım algısının artık dile getirildiğini gösteriyor. Bazı köyler her yıl yatırım alırken, bazıları yıllardır bekliyor.

Boztepe Köyü Muhtarı Şükrü Karslı, kanal temizliği istedi. Basit bir talep gibi görünebilir ama bu talep, bakım-onarım işlerinin sürekli ertelendiğinin kanıtı.

Camili Köyü Muhtarı Mehmet Demir, vatandaşların bağışladığı 800 torba çimentonun kamu işlerinde kullanılmasını talep etti. Bu, belgenin en ağır cümlelerinden biridir. Çünkü burada devletin yapması gereken bir iş, vatandaşın bağışıyla tamamlanmaya çalışılıyor.

Sıvacı Köyü Muhtarı Emrah Koç, 2023’ten kalan işlerin hâlâ bitmediğini söyledi. Yani 2026 yatırım programı konuşulurken, 2023’ün borcu hâlâ köylerin sırtında.

Çandır Köyü Muhtarı Aslan Çakır, heyelanlı bölgede beton yol yapıldığını ama altına istinat duvarı yapılmadığını anlattı. Bu, sadece bir mühendislik hatası değil; can ve mal güvenliği riski.

Akçalı Köyü Muhtarı Suat Erol, üç noktaya istinat duvarı talep etti. İstinat duvarı taleplerinin bu kadar sık dile gelmesi, coğrafyanın gereği değil; planlamanın eksikliği.

Yağmura Köyü Muhtarı Selahattin Çalcali, Batlama ve Ülper şantiyeleri arasında koordinasyon eksikliği olduğunu söyledi. Yani sorun para değil; organizasyon.

Yazlık Köyü Muhtarı Selçuk Dikmen, merkez ilçeye bağlı köylerin bile yeterli hizmet alamadığını ifade etti. Bu, sistemin merkezden bile kopabildiğini gösteriyor.

Yenicehisar Köyü Muhtarı Selahattin Yakan, makine parkının güçlendirilmesini istedi. Aynı cümle, farklı ağızlardan tekrar tekrar geliyor.

Esentepe Köyü Muhtarı Erol Bıçak, grup yollarında yapılan hizmetlerin sadece bazı köylerin ödeneğinden düşülmesine itiraz etti. Bu, ortak kullanılan yolun yükünün adil paylaşılmadığı anlamına geliyor.

Hamidiye Köyü Muhtarı Murat Hakyemez, özel gereksinimli bir birey için yol talep etti. Yatırım planlarında sosyal boyutun hâlâ tali kaldığını gösteren çarpıcı bir örnek.

İncegeriş Köyü Muhtarı Fehmi Uzun, grup suyundan köyün yararlanamadığını söyledi. 2026 yatırım programında hâlâ içme suyu konuşuluyorsa, burada durup düşünmek gerekir.

Bütün bu eleştiriler, tek bir noktada birleşiyor:
40 milyon TL’lik yatırım programı, Giresun’un köy gerçekliği için yeterli değil; daha da önemlisi, mevcut kaynak doğru önceliklerle kullanılmıyor.

Plan var, bütçe var, belge var.

Bütün bu eleştiriler bir araya geldiğinde tek bir soru kalıyor:
40 milyon TL’lik program kâğıt üzerinde mi kalacak, yoksa bu eleştiriler ciddiye alınacak mı?