GAZETECİLİK İMTİYAZLA DEĞİL, TOPLUMSAL GÜVENLE AYAKTA KALIR

Gazeteciler için yeşil pasaport talebi, yalnızca bir meslek grubunun idari beklentisi olarak görülemez. Bu talep, gazeteciliğin toplumla kurduğu ilişkiyi, mesleğin etik konumunu ve kamu yararı anlayışını doğrudan ilgilendiren bir tartışma başlığıdır.

Gazeteci, toplumun dışında ve üstünde duran bir meslek mensubu değildir. Toplumun içinden konuşur; yurttaşın gördüğünü, yaşadığını, anlatamadığını ve çoğu zaman duyuramadığını kamuoyuna taşır. Gazetecilik, bu yönüyle kişisel ayrıcalık alanı değil, kamusal sorumluluk alanıdır.

Halk adına soru soran, kamu gücünü denetleyen, yanlışları görünür kılan ve karar sahiplerini hesap vermeye zorlayan bir mesleğin kendi adına özel statü tartışmasına girmesi, mesleğin güven ilişkisini zedeler. Çünkü gazetecilik, ayrıcalıkları sorgulayan bir meslektir. Ayrıcalık isteyen bir noktaya taşındığında, kendi eleştirel gücünü de tartışmalı hale getirir.

Bugün gazeteciliğin gerçek gündemi yeşil pasaport değildir. Düşük ücret, güvencesiz çalışma, baskı, sansür, dava tehdidi, haber kaynaklarına erişim engeli, yerel basının ekonomik sıkışmışlığı ve mesleki yıpranma, gazeteciliğin asıl çalışma alanını daraltan sorunlardır. Bu sorunlar, gazeteciyi toplumdan ayıran özel statülerle değil; basın özgürlüğünü, haber alma hakkını ve mesleki bağımsızlığı güçlendiren düzenlemelerle ele alınmalıdır.

Gazetecinin özgür çalışması, yalnızca meslek mensubunun çalışma koşulu değildir; halkın doğru bilgiye ulaşmasının temel şartıdır. Gazetecinin ekonomik ve hukuki baskıdan uzak durabilmesi, haberin bağımsızlığı için gereklidir. Yerel basının ayakta kalması, kentlerin denetlenebilirliği ve yurttaşın kendi yaşadığı çevre hakkında doğru bilgiye ulaşması açısından önemlidir.

Bu nedenle gazetecilik adına kurulacak her cümle, kişisel kolaylık ya da özel statü üzerinden değil, doğrudan kamu yararı üzerinden şekillenmelidir. Gazetecinin gücü pasaport türünden, özel kapılardan ya da bürokratik ayrıcalıklardan gelmez.

Gazetecinin gücü, toplumla aynı yerde durmasından, halkın gündemini kendi gündeminin önüne koymasından ve gerçeği baskı karşısında savunabilmesinden gelir.

Yeşil pasaport gibi özel statü sağlayan talepler, gazeteciliğin toplumsal konumunu zayıflatma riski taşır. Çünkü gazeteci halktan koparak değil, halkla aynı hayatın içinde kalarak güven kazanır. Aynı ekonomik yükü, aynı kamusal sorunları ve aynı toplumsal sıkışmayı hissetmeyen bir gazeteciliğin halk adına güçlü söz söylemesi kolay değildir.

Gazetecilik etiği, meslek mensubuna yalnızca doğru haber yapma sorumluluğu yüklemez. Aynı zamanda çıkar ilişkilerinden uzak durmayı, bağımsızlığını korumayı ve kamu yararını kişisel beklentilerin önünde tutmayı gerektirir.

Gazeteci, kendisi için özel kapı açtırmaya çalışan kişi değil; kapalı kapıların ardındaki gerçeği toplum adına görünür kılan kişidir.

Gazeteciliğin bugün ihtiyaç duyduğu şey imtiyaz değil, bağımsızlıktır.

Özel statü değil, özgür çalışma ortamıdır. Ayrıcalıklı konum değil, güçlü etik duruştur. Yerel basından ulusal medyaya kadar mesleğin ayakta kalması; ekonomik bağımsızlığa, adil çalışma koşullarına, hukuki güvenceye ve haber alma hakkının korunmasına bağlıdır.

Gazeteci toplumun aynasıysa, o aynanın önce kendi yerini doğru belirlemesi gerekir. Toplum adına konuşan bir meslek, kendi konumunu da toplum yararıyla ölçmek zorundadır. Gazetecilik imtiyazla değil; hakikate bağlılıkla, kamu yararıyla, etik sorumlulukla ve halkın güveniyle ayakta kalır.