BU SADECE UÇUŞ DEĞİL, BÖLGENİN HAKKI

Ömür Yüksel
B Sınıfı İş Güvenliği Uzmanı | Sosyal Bilimci
Yönetim ve Çalışma İlişkileri Uzmanı

Karadeniz’in ortasında, iki ilin ortak kullandığı bir havalimanı var: Ordu-Giresun Havalimanı.

Adı iki şehri birlikte anıyor ama uçuş planlamasına bakıldığında sanki kimsenin tam olarak sahip çıkmadığı bir meydan görüntüsü veriyor.

2026 yaz tarifeleri açıklandığında tam olarak ortaya çıkan tablo:

Potansiyel büyük, planlama dar.

Resmî verilere göre Ordu’nun nüfusu 770 bin, Giresun’un nüfusu 455 bin civarında. İki ili topladığınızda 1 milyon 226 bin kişilik bir yerleşik nüfus ortaya çıkıyor.

Bu sayı, Türkiye’de birçok il havalimanının hizmet verdiği nüfustan daha fazla.

Yani Ordu-Giresun Havalimanı küçük bir yerel meydan değil; ölçek olarak bölgesel bir merkez niteliğinde.

Üstelik mesele sadece yerleşik nüfus da değil.

Karadeniz’in bu bölümünün en belirgin özelliği göç.

Ordu ve Giresun nüfusuna kayıtlı olup başka illerde yaşayanların sayısı toplamda yaklaşık 1,6 milyonu buluyor.

İstanbul’dan Kocaeli’ye, Ankara’dan Bursa’ya ve Avrupa’ya uzanan geniş bir hemşehri kitlesinden söz ediyoruz.

Yaz aylarında memlekete dönüşler, bayram ziyaretleri ve tatil seyahatleri bu kitlenin hareketliliğini artırdığı için. Almanya başta olmak üzere Avrupa bağlantıları bu yüzden önem taşıyor.

Ama OGU’daki dış hat ağına bakıldığında bu potansiyelin tam karşılığını göremiyoruz.

Teknik açıdan bakıldığında ortada “uçuş yapamayacak” bir altyapı yok. Üç bin metreye yakın pist uzunluğu, bölgesel ölçekte yeterli apron kapasitesi ve terminal altyapısı mevcut.

Sorun pistte ya da betonun kalınlığında değil; hat planlamasında, önceliklendirmede ve kim için neyin planlandığında aramak gerekiyor.

Bu tabloyu daha iyi anlamak için Karadeniz’in doğusuna, Trabzon’a bakmak yeterli.

Yaklaşık 822 bin nüfuslu Trabzon’da mevcut Trabzon Havalimanı işletilmeye devam ederken, aynı zamanda yeni ve büyük ölçekli bir havalimanı yatırımı kamu programına alınmış durumda.

Yeni pist, geniş terminal ve büyük apron alanı içeren bu yatırımın büyüklüğü milyarlarca lira seviyesinde. Elbette her ilin yatırım alması doğal; kimse “Trabzon almasın” diyemez.

Ama neden nüfus ve diaspora potansiyeli daha büyük olan Ordu-Giresun bölgesi neden tek havalimanında sınırlı uçuş ağıyla yetinmek zorunda kalıyor?

Havayolu taşımacılığı artık sadece bir ulaşım aracı değil. Turizmi, ticareti, hizmet sektörünü ve hatta sosyal bağları etkileyen bir kalkınma unsuru.

Daha fazla uçuş demek, daha fazla ziyaretçi, daha fazla harcama, daha fazla ekonomik canlılık demek. Özellikle diaspora bağlarının güçlü olduğu bölgelerde hava ulaşımı, memleketle bağın canlı kalmasının da anahtarı durumunda.

OGU etrafında şekillenen tartışma bu yüzden sadece tek bir sorudan ibaret değil.

Bu tartışma, kamu yatırımlarının ve uçuş planlamalarının hangi ölçütlerle yapıldığına dair daha büyük bir soruya işaret ediyor.

Nüfus mu belirleyici, ekonomik potansiyel mi, yoksa siyasi temsil gücü mü?

Yaz sezonunda yoğun iç hat merkezlerine doğrudan seferler, Almanya ve Avrupa’ya daha güçlü bağlantılar, mevcut hatlarda frekans artışı ve OGU’nun planlamada “ikincil” değil, gerçekten bölgesel bir merkez olarak görülmesi, bu durumun anlaşılması gerekiyor.

Meseleye duygusal değil, verilerle bakmak önemli: Nüfus var, gurbetçi var, ekonomik potansiyel var.

O halde beklenti de doğal: Bu potansiyelin uçuş planlamasına yansıması. Karadeniz’in ortasındaki bu iki il, sadece haritada değil, ulaşım politikalarında da hak ettiği yeri istiyor.