Hürriyet, Milliyet, Cumhuriyet, Tercüman, Akşam, Son Havadis, Ulus, Kudret…
Bir zamanlar bu gazetelerin isimleri Gazi Caddesi’nde yankılanırdı.
Ben de Gazi Caddesi’nden “Nostalji”ye devam ediyorum.
İki gazete bayisinin dükkânlarının önüne açtıkları tezgâhlarda gazeteler sergilenir, çalışanlar da onları satabilmek için yüksek sesle bağırırdı.
O günleri unutmak ne mümkün…
Ali Gökçe’yi, Nuh Altunçelep’i ve yanlarında kendi iş yerleriymiş gibi çalışan insanları bugün bile gözlerimin önünden geçen bir film şeridi gibi hatırlıyorum.
Bugünün ifadeleriyle söyleyecek olursak; Ali Gökçe, Hür Dağıtım’ın, Nuh Altunçelep ise Gameda grubunun Giresun’daki dağıtıcısıydı.
Benim gazetelerle tanışmam ise ilkokul yıllarıma, yani 1950’li yıllara kadar uzanır.
Babam, ağabeyimle beni yaz tatillerinde oyun oynamak yerine çalışmayı öğrenelim diye bu tür iş yerlerine bırakırdı.
Ben de Nuh Altunçelep’in dükkânının önüne açılan tezgâhta oturur, gazeteleri satmaya çalışırdım.
Benimle birlikte, benden yaşça büyük Metin de çalışırdı. Zaman zaman Nuh Altunçelep’in kızı da yardıma gelirdi.
Ali Gökçe’nin yanında ise oğlu Cumhur, Tuncay, Sebahattin ve diğer çalışanlar vardı.
İşin belki de en güzel taraflarından biri şuydu:
İki bayi arasında kıyasıya bir rekabet vardı ama ben onların tartıştıklarına, kavga ettiklerine hiç tanık olmadım.
Rekabet vardı.
Ama saygı da vardı.
GAZETELER GEMİYLE GELİRDİ
O yıllarda gazeteler bugünkü gibi her gün Giresun’a ulaşmazdı.
Haftada iki gün, gemiyle gelirdi.
Gazetenin geldiği gün şehirde ayrı bir hareketlilik yaşanırdı.
Gazeteler gelir gelmez de hemen tezgâha konulmazdı.
Öncelik abonelerindi.
Önce abonelerin gazeteleri ayrılır ve dağıtıma çıkarılır, ardından kalan gazeteler dükkânların önündeki tezgâhlara dizilirdi.
İşte ondan sonra Gazi Caddesi’nde o unutulmaz ses yükselirdi:
“Yazıyor, yazıyor, cinayeti yazıyor!”
Gazeteyi satmak, okuyucunun dikkatini çekmek için yapılan bu çığırtkanlıklar o dönemin adeta vazgeçilmez bir parçasıydı.
Bugün düşünüyorum da o yılların gazete okuma kültürüne imrenmemek elde değil.
Gazetelerin geldiği Salı ve Perşembe günleri adeta iple çekilirdi.
İnsanlar dünyada, Türkiye’de ve Giresun’da neler olduğunu gazetelerden öğrenmek için o günleri beklerdi.
Gazete yalnızca haber değildi.
Bir meraktı.
Bir alışkanlıktı.
Bir kültürdü.
Ve belki de en önemlisi, insanların dünyaya açılan pencerelerinden biriydi.
SADECE GAZETE SATMAZLARDI
Ali Gökçe ve Nuh Altunçelep’in iş yerleri yalnızca gazete satılan dükkânlar da değildi.
Her eğitim öğretim yılı başında bu dükkânlar bambaşka bir görüntüye bürünürdü.
Çocuklarının okul kitaplarını almak isteyen anne ve babalar iş yerlerini doldururdu.
Bazı kitaplardan az sayıda gelirdi.
Geç kalan veliler bazen eli boş dönerdi.
Ama onlara:
“Şu gün gel, kitabını al.”
denir ve kitap geldiğinde teslim edilirdi.
O yıllarda öğrencilere hitap eden üç önemli kitapçı vardı.
Bunlardan ikisi, Nuh Altunçelep ile Ali Gökçe’nin iş yerleriydi ve Gazi Caddesi’nde yan yana bulunuyorlardı.
Gazeteler…
Ders kitapları…
Okul malzemeleri…
Defterler, kalemler…
Ve çocukların gözlerini kamaştıran oyuncaklar…
Hepsi o dükkânların vitrinlerini süslerdi.
Bugün Gazi Caddesi’nden geçerken bazen o yılları düşünüyorum.
Gazete bekleyen insanları…
Tezgâhların önündeki kalabalıkları…
Çocukların kitap telaşını…
Dükkânların vitrinlerini…
Ve caddenin üzerinde yankılanan o sesi:
“Yazıyor, yazıyor, cinayeti yazıyor!”
Şimdi dönüp baktığımda geriye sadece eski dükkânların, eski gazetelerin ya da eski insanların hatırası kalmıyor.
Bir şehrin yaşam biçimi de kalıyor.
Bir dönemin esnaf kültürü, komşuluğu, rekabet anlayışı ve okuma alışkanlığı kalıyor.
Ve ben de bu satırlardan o güzel yıllara bir kez daha sesleniyorum:
O güzel yıllara selam olsun…
Yorum Ekle
Yorumlar (0)
Sizlere daha iyi hizmet sunabilmek adına sitemizde çerez konumlandırmaktayız. Kişisel verileriniz, KVKK ve GDPR
kapsamında toplanıp işlenir. Sitemizi kullanarak, çerezleri kullanmamızı kabul etmiş olacaksınız.
En son gelişmelerden anında haberdar olmak için 'İZİN VER' butonuna tıklayınız.
Anasayfa
Yazarlar
Foto Galeri
Video Galeri
Asım İNAN
YAZIYOR, YAZIYOR, CİNAYETİ YAZIYOR
YAZIYOR, YAZIYOR, CİNAYETİ YAZIYOR
Hürriyet, Milliyet, Cumhuriyet, Tercüman, Akşam, Son Havadis, Ulus, Kudret…
Bir zamanlar bu gazetelerin isimleri Gazi Caddesi’nde yankılanırdı.
Ben de Gazi Caddesi’nden “Nostalji”ye devam ediyorum.
İki gazete bayisinin dükkânlarının önüne açtıkları tezgâhlarda gazeteler sergilenir, çalışanlar da onları satabilmek için yüksek sesle bağırırdı.
O günleri unutmak ne mümkün…
Ali Gökçe’yi, Nuh Altunçelep’i ve yanlarında kendi iş yerleriymiş gibi çalışan insanları bugün bile gözlerimin önünden geçen bir film şeridi gibi hatırlıyorum.
Bugünün ifadeleriyle söyleyecek olursak; Ali Gökçe, Hür Dağıtım’ın, Nuh Altunçelep ise Gameda grubunun Giresun’daki dağıtıcısıydı.
Benim gazetelerle tanışmam ise ilkokul yıllarıma, yani 1950’li yıllara kadar uzanır.
Babam, ağabeyimle beni yaz tatillerinde oyun oynamak yerine çalışmayı öğrenelim diye bu tür iş yerlerine bırakırdı.
Ben de Nuh Altunçelep’in dükkânının önüne açılan tezgâhta oturur, gazeteleri satmaya çalışırdım.
Benimle birlikte, benden yaşça büyük Metin de çalışırdı. Zaman zaman Nuh Altunçelep’in kızı da yardıma gelirdi.
Ali Gökçe’nin yanında ise oğlu Cumhur, Tuncay, Sebahattin ve diğer çalışanlar vardı.
İşin belki de en güzel taraflarından biri şuydu:
İki bayi arasında kıyasıya bir rekabet vardı ama ben onların tartıştıklarına, kavga ettiklerine hiç tanık olmadım.
Rekabet vardı.
Ama saygı da vardı.
GAZETELER GEMİYLE GELİRDİ
O yıllarda gazeteler bugünkü gibi her gün Giresun’a ulaşmazdı.
Haftada iki gün, gemiyle gelirdi.
Gazetenin geldiği gün şehirde ayrı bir hareketlilik yaşanırdı.
Gazeteler gelir gelmez de hemen tezgâha konulmazdı.
Öncelik abonelerindi.
Önce abonelerin gazeteleri ayrılır ve dağıtıma çıkarılır, ardından kalan gazeteler dükkânların önündeki tezgâhlara dizilirdi.
İşte ondan sonra Gazi Caddesi’nde o unutulmaz ses yükselirdi:
“Yazıyor, yazıyor, cinayeti yazıyor!”
Gazeteyi satmak, okuyucunun dikkatini çekmek için yapılan bu çığırtkanlıklar o dönemin adeta vazgeçilmez bir parçasıydı.
Bugün düşünüyorum da o yılların gazete okuma kültürüne imrenmemek elde değil.
Gazetelerin geldiği Salı ve Perşembe günleri adeta iple çekilirdi.
İnsanlar dünyada, Türkiye’de ve Giresun’da neler olduğunu gazetelerden öğrenmek için o günleri beklerdi.
Gazete yalnızca haber değildi.
Bir meraktı.
Bir alışkanlıktı.
Bir kültürdü.
Ve belki de en önemlisi, insanların dünyaya açılan pencerelerinden biriydi.
SADECE GAZETE SATMAZLARDI
Ali Gökçe ve Nuh Altunçelep’in iş yerleri yalnızca gazete satılan dükkânlar da değildi.
Her eğitim öğretim yılı başında bu dükkânlar bambaşka bir görüntüye bürünürdü.
Çocuklarının okul kitaplarını almak isteyen anne ve babalar iş yerlerini doldururdu.
Bazı kitaplardan az sayıda gelirdi.
Geç kalan veliler bazen eli boş dönerdi.
Ama onlara:
“Şu gün gel, kitabını al.”
denir ve kitap geldiğinde teslim edilirdi.
O yıllarda öğrencilere hitap eden üç önemli kitapçı vardı.
Bunlardan ikisi, Nuh Altunçelep ile Ali Gökçe’nin iş yerleriydi ve Gazi Caddesi’nde yan yana bulunuyorlardı.
Gazeteler…
Ders kitapları…
Okul malzemeleri…
Defterler, kalemler…
Ve çocukların gözlerini kamaştıran oyuncaklar…
Hepsi o dükkânların vitrinlerini süslerdi.
Bugün Gazi Caddesi’nden geçerken bazen o yılları düşünüyorum.
Gazete bekleyen insanları…
Tezgâhların önündeki kalabalıkları…
Çocukların kitap telaşını…
Dükkânların vitrinlerini…
Ve caddenin üzerinde yankılanan o sesi:
“Yazıyor, yazıyor, cinayeti yazıyor!”
Şimdi dönüp baktığımda geriye sadece eski dükkânların, eski gazetelerin ya da eski insanların hatırası kalmıyor.
Bir şehrin yaşam biçimi de kalıyor.
Bir dönemin esnaf kültürü, komşuluğu, rekabet anlayışı ve okuma alışkanlığı kalıyor.
Ve ben de bu satırlardan o güzel yıllara bir kez daha sesleniyorum:
O güzel yıllara selam olsun…