#Kurumsal Takip

FINDIĞIN MÜZESİ ORDU’DA, HAYALİ GİRESUN’DA KALDI

FINDIĞIN MÜZESİ ORDU’DA, HAYALİ GİRESUN’DA KALDI Anavatan Giresun seyretti, Ordu hayata geçirdi Ordu Büyükşehir Belediye Başkanı Mehmet Hilmi Güler tarafından kente kazandırılan Kahraman Sağra Fındık Müzesi, açıldığı günden bu yana 51 bin 726 ziyaretçiyi ağırlayarak dikkat çekici bir başarıya imza attı. Türkiye’de alanında ilk olma özelliği taşıyan müze, fındığın dikiminden hasadına, işlenmesinden sofralara uzanan serüvenini materyaller ve anlatımlarla ziyaretçilerine sunuyor. Yalnızca 2025 yılında 14 bin 550 kişi bu müzeyi gezdi. Ordu, fındığı anlatan bir hafıza mekânını kurdu; Karadeniz’e gelen yerli ve yabancı turistler için kalıcı bir durak oluşturdu. Bu tablo, kaçınılmaz bir soruyu da beraberinde getiriyor: Fındığın anavatanı Giresun neden hâlâ seyirci? OCAK 2017- FINDIK DERGİSİ SAYI:6 Giresun’da Proje Vardı, İrade Yoktu Giresun’da aslında bir Fındık Müzesi fikri yok değildi. Aksine; proje vardı, plan vardı, metrekare metrekare hesaplanmış kullanım alanları vardı. Proje, Giresun Ticaret Borsası tarafından hazırlanmış, Doğu Karadeniz Kalkınma Ajansı desteğiyle resmiyet kazanmıştı. Belgeler açık, başlıklar netti. Ancak bütün bu hazırlıklar, yıllar içinde uygulamaya dönüşemeyen bir dosya olarak raflarda kaldı. Belgelere Göre Giresun Fındık Müzesi Ne Vaat Ediyordu? GTB’nin resmi proje dokümanlarına göre Giresun’da planlanan Fındık Müzesi; Müze Binası, ön sergi alanları, fuaye ve müze dükkânları 100 yıl öncesine ait mini fındık kırma tesisi Hasat, işleme, çikolataya dönüşüm ve pazarlama alanları El yapımı çikolata atölyeleri Fındık toplama ve uygulama alanları (1.000 m²) Yöresel mutfak ve 150 kişilik restoran Kütüphane, mini sinema, balmumu ve silikon heykel alanları Ahşap iskele, açık hava sergileri ve tematik park Giresun kültürü, yayla yaşamı, ada ve mitoloji anlatımları olarak detaylandırılmıştı. Toplam alanlar, işlevler ve hizmet başlıkları proje metinlerinde tek tek tanımlanmıştı. Ama Sonuç Ne Oldu? Hiçbiri hayata geçmedi. Bugün Ordu’da, fındık hikâyesi ziyaretçi sayılarıyla ölçülen bir başarıya dönüşmüşken; Giresun’da aynı hikâye gerçekleşmeyen bir niyet beyanı olarak kaldı. Bu durum artık bir “proje eksikliği” değil; yönetsel basiretsizlik, kurumsal takip zafiyeti ve vizyon kaybı meselesidir. Anavatanın Sessizliği Giresun Tombul Fındığı, dünya literatüründe yer alan, coğrafi işaretli, marka değeri yüksek bir üründür. Buna rağmen; Müzesi Ordu’da, Ziyaretçisi Ordu’da, Turizm geliri Ordu’da, Tanıtım Ordu’da. Giresun ise sadece “bizde daha kalitelisi var” demekle yetinmeye devam… Oysa kalite, anlatılmadıkça değer üretmez. https://www.giresuntb.org.tr/proje.php?sayfa=muze