#Geri Kalmışlık

KÜÇÜK DOKUNUŞ, BÜYÜK FARK

Türkiye’de yerel yönetimlerin vizyon farkı, artık büyük projelerde değil; bir otobüs durağının aydınlatılmasında dahi net biçimde görülüyor. Bir yanda Kocaeli Büyükşehir Belediyesi, elektrik hattı bulunmayan duraklara güneş enerjili aydınlatma kurarak hem çevreci hem de güvenli bir ulaşım altyapısı oluşturuyor. Diğer yanda ise Giresun: durağı olmayan, parkın kuralsızlaştığı, şehir içi toplu taşımanın fiilen işlemediği ve bu tabloya artık “alışılmış” bir kent. Kocaeli örneği: Küçük dokunuş, büyük fark Kocaeli Büyükşehir Belediyesi Park ve Bahçeler Dairesi Başkanlığı’na bağlı Enerji ve Aydınlatma ekipleri, elektrik hattı bulunmayan durakları güneş enerjili aydınlatma armatürleriyle donattı. Sistem basit ama etkili: Gündüz güneşten enerji toplanıyor, gece yolcu güvenliği için aydınlatma sağlanıyor. Üstelik bu uygulama tek bir noktayla sınırlı değil; kent genelinde enerji olmayan duraklar için tarama ve ihtiyaç analizleri sürdürülüyor. Bu yaklaşım, yalnızca teknik bir çözüm değil; “ulaşım kamusal bir haktır” diyen bir yerel yönetim anlayışının yansıması. Giresun gerçeği: Yokluğun normalleşmesi Giresun’da ise tablo tersinden okunuyor. Birçok noktada tanımlı durak yok, olanlar işlevsiz. Trafik, her yöne ve her kaldırıma park edilen araçlar arasında akıyor. Şehir içi otobüs sistemi neredeyse görünmez halde. Dolmuş sistemi ise telsizle müşteri kovalanan, plansız ve denetimsiz bir yapıya sıkışmış durumda. Daha vahimi, bu durum artık bir kriz olarak değil, gündelik hayatın “olağan hali” gibi kabulleniliyor. Kent yönetimi açısından sorun yalnızca yatırım eksikliği değil; vizyon eksikliği ve alışılmış geri kalmışlık hali. Kocaeli örneği gösteriyor ki mesele para değil; öncelik. Giresun’da ise asıl sorun, geri kalmışlığın artık sorgulanmaması. Ve belki de en tehlikelisi bu: alışmak