Giresun, anavatanı olduğu fındık için müze projelerini hayata geçiremezken, Ordu Büyükşehir Belediye Başkanı Mehmet Hilmi Güler, Kahraman Sağra Fındık Müzesi'ni kurarak 51 bin 726 ziyaretçiyi ağırladı. Giresun ise kayıtsız kaldı, projeler rafa kalktı.
FINDIĞIN MÜZESİ ORDU’DA, HAYALİ GİRESUN’DA KALDI
Anavatan Giresun seyretti, Ordu hayata geçirdi
Ordu Büyükşehir Belediye Başkanı Mehmet Hilmi Güler tarafından kente kazandırılan Kahraman Sağra Fındık Müzesi, açıldığı günden bu yana 51 bin 726 ziyaretçiyi ağırlayarak dikkat çekici bir başarıya imza attı. Türkiye’de alanında ilk olma özelliği taşıyan müze, fındığın dikiminden hasadına, işlenmesinden sofralara uzanan serüvenini materyaller ve anlatımlarla ziyaretçilerine sunuyor. Yalnızca 2025 yılında 14 bin 550 kişi bu müzeyi gezdi.
Ordu, fındığı anlatan bir hafıza mekânını kurdu; Karadeniz’e gelen yerli ve yabancı turistler için kalıcı bir durak oluşturdu. Bu tablo, kaçınılmaz bir soruyu da beraberinde getiriyor: Fındığın anavatanı Giresun neden hâlâ seyirci?
OCAK 2017- FINDIK DERGİSİ SAYI:6
Giresun’da Proje Vardı, İrade Yoktu
Giresun’da aslında bir Fındık Müzesi fikri yok değildi. Aksine; proje vardı, plan vardı, metrekare metrekare hesaplanmış kullanım alanları vardı. Proje, Giresun Ticaret Borsası tarafından hazırlanmış, Doğu Karadeniz Kalkınma Ajansı desteğiyle resmiyet kazanmıştı. Belgeler açık, başlıklar netti.
Ancak bütün bu hazırlıklar, yıllar içinde uygulamaya dönüşemeyen bir dosya olarak raflarda kaldı.
Belgelere Göre Giresun Fındık Müzesi Ne Vaat Ediyordu?
GTB’nin resmi proje dokümanlarına göre Giresun’da planlanan Fındık Müzesi;
Müze Binası,
ön sergi alanları,
fuaye ve müze dükkânları
100 yıl öncesine ait mini fındık kırma tesisi
Hasat, işleme,
çikolataya dönüşüm ve pazarlama alanları
El yapımı çikolata atölyeleri
Fındık toplama ve uygulama alanları (1.000 m²)
Yöresel mutfak ve 150 kişilik restoran Kütüphane,
mini sinema,
balmumu ve silikon heykel alanları
Ahşap iskele, açık hava sergileri ve tematik park Giresun kültürü,
yayla yaşamı,
ada ve mitoloji anlatımları
olarak detaylandırılmıştı.
Toplam alanlar, işlevler ve hizmet başlıkları proje metinlerinde tek tek tanımlanmıştı.
Ama Sonuç Ne Oldu?
Hiçbiri hayata geçmedi.
Bugün Ordu’da, fındık hikâyesi ziyaretçi sayılarıyla ölçülen bir başarıya dönüşmüşken; Giresun’da aynı hikâye gerçekleşmeyen bir niyet beyanı olarak kaldı.
Bu durum artık bir “proje eksikliği” değil; yönetsel basiretsizlik, kurumsal takip zafiyeti ve vizyon kaybı meselesidir.
Anavatanın Sessizliği
Giresun Tombul Fındığı, dünya literatüründe yer alan, coğrafi işaretli, marka değeri yüksek bir üründür.
Buna rağmen;
Müzesi Ordu’da, Ziyaretçisi Ordu’da, Turizm geliri Ordu’da, Tanıtım Ordu’da.
Giresun ise sadece “bizde daha kalitelisi var” demekle yetinmeye devam…
Oysa kalite, anlatılmadıkça değer üretmez.
https://www.giresuntb.org.tr/proje.php?sayfa=muze